پنج سطح فراگیری کونگ فوی درونی (تای چی چوان)

 

نوشته : استاد اعظم  چن شیائو وانگ

ترجمه : حسین میرمحمدی

اساسا فراگیری تای چی چوان شباهت زیادی به مراحل تحصیل و سوادآموزی از مقطع دبستان تا سطح دانشگاه دارد که طی آن، دانش آموز بتدریج به کسب معلومات و افزودن بر دانش و آگاهیهای خود می پردازد. او بدون ساختن پایه ای خوب در مقطع ابتدایی و متوسطه نخواهد توانست تحصیلات عالیه موفقی را پشت سر بگذارد. برای یادگیری تای چی چوان هم هنرجو باید از تمرینات ابتدایی آغاز کرده و طی یک روند منظم و سیستماتیک به مراحل بالاتر و پیشرفته ارتقاء یابد.اگر کسی از این اصول پیروی نکرده و تصور کند که می تواند از راهی میانبر و سریعتر به سطوح بالا برسد، موفق نخواهد بود. مراحل پیشرفت در فراگیری تای چی چوان از مبتدی تا عالی ، مشمل بر پنج سطح در مهارتهای رزمی (کونگفو) است. برای هر سطح کونگفو ،معیارهایی هدفمند تعریف شده است که بالاترین آنها در سطح پنجم بدست خواهد آمد. در ادامه مطلب ، ملزومات این معیارها و مهارتهای رزمی  برای هر سطح شرح داده خواهد شد. امیدوارم با این توضیحات، خیل عظیم علاقمندان تای چی چوان در سرتاسر جهان بتوانند سطح فعلی مهارت خود را سنجیده و بدانند که در مرحله بعدی باید چه چیزی را یاد بگیرند و گام به گام پیشرفت نمایند.

سطح اول کونگ فو

در تمرین تای چی چوان لازمست قسمتهای مختلف بدن وضعیتی بدین شرح داشته باشند:

  • بدن ، صاف

 

  • سر و گردن ، برافراشته و هوشیار، درست شبیه کسی که از پوست سر آویزان باشد

 

  • شانه ها، رها

 

  • آرنج ها ، فرو افتاده

 

  • سینه و کمر ، رها و فرو نشسته

 

  • میاندوراه ، ریلکس و وانهاده

 

  • زانوها ، خمیده

وقتی این شرایط مهیا شوند ، نیروی درونی شخص بطور طبیعی بطرف دان تین جریان پیدا خواهد کرد. معمولا چیرگی بر تمامی این شرایط برای مبتدیان کار ساده ای نیست لیکن باید در تمرینات خود سعی کنند تمام تلاش شان را بکار ببندند تا زاویه، جهت، موقعیت، و حرکات دستها و پاهای هر تکنیک را بدقت رعایت کنند. اشخاص در این سطح لازم نیست تاکید زیادی بر شرایط یاد شده برای قسمتهای مختلف بدن داشته باشند و قدری ساده سازی برایشان اشکالی ندارد. بعنوان مثال شرایط بالا تنه و سر بدینگونه است که باید سر و گردن برافراشته باشند و سینه و کمر، رها و فرو نشسته، اما در سطح اول کونگ فو کافیست هنرجو بطور طبیعی سر و بدن خود را صاف نگهدارد و به جلو و عقب یا چپ و راست خم  نشود. درست مثل یادگیری خوشنویسی که هنرجو در ابتدا باید فقط بتواند قلم خود را بدرستی بکشد. بر همین مبنا در اوایل تمرین تای چی چوان ممکن است بدن و حرکات آن خشک بنظر برسند و یا ظاهری سخت و باطنی تهی داشته باشند. افراد ممکن است حرکات را با ضربات سخت، کوبش ، بلند شدن ناگهانی و نشست ناگهانی بدن انجام دهند و یا انرژی آنها منقطع و شکسته، یا با اعمال زور بیش از حد همراه باشد. تمامی این اشکالات برای شاگردان مبتدی، کاملا عادی است. اگر کسی با پشتکار و جدیت هر روز به تمرین بپردازد معمولا بعد از شش ماه قادر به فراگیری فرم ها خواهد شد و انرژی درونی “چی” با پالایش در حرکات او بتدریج در بالاتنه، دستها و پاها، وادار به حرکت خواهد شد. او ممکن است قدم به مرحله ای بگذارد که بتواند از حرکات بیرونی برای جاری کردن انرژی درونی استفاده کند. بنابراین، سطح اول کونگ فو با تسلط بر اجرای حرکات و کشف و درک تدریجی نیرو (جینگ) آغاز می شود.

مهارت رزمی بدست آمده در سطح اول کونگ فو بسیار محدود است چونکه حرکات افراد در این سطح ، هماهنگ و منظم نیستند و ژست ها  ممکن است صحیح نباشند. لذا نیرو یا جینگ ایجاد شده ممکن است خشک، منقطع، شل ویا خیلی شدید باشد. اجرای فرم اشخاص ممکن است تو خالی یا زاویه دار باشد. چنین شخصی فقط می تواند انرژی درونی را احساس کند اما قادر به جاری کردن آن در قسمتهای مختلف بدن نخواهد بود. در نتیجه نخواهد توانست نیرو یا جینگ را از پاشنه گرفته و بطرف پاها هدایت و با اختیار خود در ناحیه کمر تخلیه کند. افراد مبتدی فقط می توانند نیرویی منقطع و شکسته تولید کنند که از قسمتی به قسمت دیگر بدن یورش می برد. براین اساس اولین سطح کونگ فو برای کاربردهای رزمی کافی نیست. اگر بخواهیم مهارت کسی را در مقابل فردی که هنر رزمی نمی داند در محدوده مشخصی بسنجیم باید آنها را در حالتی انعطاف پذیر قرار دهیم. آنها شاید تسلطی بر کاربردها نداشته باشند اما با دانستن نحوه منحرف کردن حریف ممکن است هراز گاهی بتوانند حریف خود را پرتاب کنند. حتی ممکن است تعادل خودشان هم بهم بخورد. چنینی موقعیتی را  ” ۱۰% یین و ۹۰% یانگ” می نامند. حالتی سخت همچون گرز گران !

اما یین و یانگ دقیقا به چه چیزی اشاره دارند؟ در بطن تمرین تای چی چوان، تهی بودن یین است و توپر بودن یانگ. نرمی و ملایمت یین است و سختی و زورمندی یانگ. یین و یانگ اتحاد اضداد هستند. صرفنظر کردن از هیچیک امکان پذیر نیست و آنها بصورت متقابل به یکدیگر تبدیل و تغییر شکل می دهند. اگر سقف میزان سنجش مان را ۱۰۰% در نظر بگیریم ، کسی که در تمرینات خود به تعادل یین و یانگ برسد، یعنی به ۵۰% یین و ۵۰% یانگ دست پیدا کرده است. این حالت، بالاترین استاندارد و نمایانگر موفقیت در تای چی چوان است. طبیعی است که هنرجویان ، اولین سطح کونگ فو را با ۱۰% یین و ۹۰% یانگ به پایان برسانند. یعنی ضربات آنها بیشتر سخت است و کمتر نرم، و  یین و یانگ شان نامتعادل. آنها قادر به کامل کردن سحتی با نرمی نیستند  تا براحتی کاربردها را به اجرا درآوردند. در این حالت که هنرجویان هنوز در سطح نخست قرار دارند ممکن است اشتیاقی به تعقیب کاربرد حرکات نداشته باشند.

سطح دوم کونگ فو

سطح دوم کونگ فو، از آخرین مراحل سطح اول که هنرجو میتواند حرکت انرژی درونی یا ” چی ” را

احساس کند، آغاز و تا اوایل سطح سوم ادامه می یابد. سطح دوم کونگ فو بیشتر درگیر کاستن از

نواقصی است همچون:

 خشکی نیرو یا جینگ بدست آمده در تمرین تای چی چوان،

اعمال نیروی کم یا بیش از حد،

و حرکاتی که هماهنگی خوبی باهم ندارند.

 اینکار برای حصول اطمینان از حرکت منظم  انرژی درونی (چی) در بدن، مطابق با شرایط هر حرکت صورت می گیرد و حاصل آن،  جاری شدن نرم و یکنواخت انرژی چی در بدن و ایجاد هماهنگی بین انرژی درونی با حرکات بیرونی است.

هنرجو پس از آموختن سطح اول کونگ فو، باید بتواند تمرینات خود را بدون گرفتگی و مطابق با شرایط اولیه حرکات، انجام دهد. او بایدحرکت انرژی درونی را احساس کند لیکن قادر به کنترل جریان چی در بدن نخواهد بود. دو دلیل برای این امر وجود دارد:

نخست اینکه هنرجو هنوز دقیقا بر شرایط خاص هر قسمت از بدن و هماهنگی آن تسلط پیدا نکرده است. بعنوان  مثال اگر سینه را بیش از حد وانهاده و رها کرده باشد، ممکن است ناحیه کمر یا پشت بدن را صاف نگه ندارد. و یا اگر ناحیه کمر را بیش از حد وانهاده و رها کند، آنگاه ممکن است ناحیه سینه یا پشت بدن دچار بیرون زدگی شوند. به این دلیل لازمست هنرجو دقیقا شرایط و ملزومات همه قسمت های بدن را رعایت کند تا حرکات آنها کاملا هماهنگ باشند. این امر باعث می شود که کل بدن در وضعیتی هماهنگ، به یگانگی برسد (که معنای آن وحدت هماهنگ درونی و بیرونی است. منظور از وحدت درونی ، یگانگی هماهنگ قلب با ذهن، انرژی درونی با جینگ، و استخوانها با تاندون هاست. وحدت حرکات بیرونی به معنای یگانگی هماهنگ دستها با پاها، آرنج ها با زانو ها، و شانه ها با کفل هاست). همزمان در بخش دیگری از بدن، حرکت هماهنگ موافق یا مخالفی وجود خواهد داشت. حرکات موافق و مخالف، مکمل یکدیگرند.

دوم اینکه ممکن است هنگام تمرین، کنترل نواحی مختلف بدن در یک زمان برای هنرجو، کار سختی باشد. یعنی ممکن است سرعت حرکت قسمتی از بدن بیشتر از دیگر نواحی بوده و در نتیجه باعث اعمال نیروی بیش از حد گردد. یا قسمت خاصی از بدن ، خیلی آهسته حرکت کند و فاقد نیروی کافی باشد که باعث شود نیروی ناچیزی اعمال شود. این دو پدیده ، هردو ناقض اصول تای چی چوان هستند. حرکات تای چی چوان سبک چن نباید از اصل ” نیروی پیچنده ابریشمی ”  ( چان سه جینگ) دور شوند. براساس تئوری تای چی چوان، چان سه جینگ از کلیه ها سرچشمه گرفته و دائما در تمامی نقاط بدن حضور دارد. در روند فراگیری تای چی چوان می توان بر روش پیچنده ابریشمی (یعنی روش حرکت توامان و پیچنده) و نیروی پیچنده ابریشمی (یعنی نیروی درونی حاصل از روش پیچنده ابریشمی) با رها سازی شانه ها و آرنج ها ، سینه و کمر ، و نیز میاندوراه و زانوها، و لولا قراردادن کمر برای تمام حرکات، کاملا تسلط پیدا کرد. آغاز حرکت با چرخش دستها در خلاف جهت  عقربه های ساعت شکل می گیرد. حرکت دستها به آرنج ها منتقل شده و سپس به شانه ها خواهد رسید که بنوبه خود موجب میشود تا کمر بحرکت درآید ( منظور بخشی از کمر است که با سمت و سوی حرکت شانه ها در ارتباط است و کمر همچنان بعنوان لولا عمل می کند). از طرف دیگر اگر دستها در جهت عقربه های ساعت بچرخند، کمر باعث حرکت شانه ها شده ، شانه ها ، آرنج ها را بحرکت در آورده و آرنج ها بنوبه خود باعث حرکت دستها خواهند شد. در نیمه بالایی بدن، مچ ها و بازوها باید بنظر حرکتی پیچشی داشته باشند در حالیکه در نیمه پایینی بدن ، مچ پاها و ران ها بنظر می پیچند و در مورد تنه، کمر و پشت بدن باید در حال پیچش بنظر بیایند. از ترکیب حرکات این سه ناحیه، پیچشی منحنی وار در فضا مجسم میشود. این منحنی از پاها شروع میشود و مرکز آن در ناحیه کمر و پایان آن در سر انگشتان است. اگر کسی در تمرین چوان (یا حرکت فرم) نسبت به حرکت خاصی احساس ناخوشایندی داشته باشد باید ناحیه کمر و ران ها را مطابق با توالی جریان چان سه جینگ تنظیم نماید تا به هماهنگی برسد. بدین طریق هر خطایی قابل اصلاح خواهد بود. لذا پس از احراز سطح دوم کونگ فو، همزمان با توجه به ملزومات هر بخش از بدن جهت هماهنگی کامل آن، تسلط بر ریتم حرکت پیچنده ابریشمی و نیروی پیچنده ابریشمی، راهی است برای رفع گرفتگی ها و اصلاح اشکالات در تمرین تای چی چوان.

سطح اول کونگ فو را هنرجو با فراگیری فرم ها آغاز کرده و وقتی با فرم ها آشنا شد حرکت انرژی درونی را در بدن خود احساس خواهد کرد. او در این سطح ممکن است بسیار هیجان زده شده و بهیچوجه احساس خستگی و دلزدگی نکند. لیکن با ورود به سطح دوم کونگ فو ممکن است احساس کند که دیگر چیزی برای یادگرفتن وجود ندارد و همزمان در مورد نکات خاصی دچار بدفهمی و سو تفاهم شود. او ممکن است بدلیل عدم تسلط کافی بر این نکات اساسی، حرکات خود را بدشکل و چلفتی بپندارد. یا ممکن است حرکت فرم خود را نرم و روان انجام دهد و نیروی خود را با بنیه بالایی اعمال کند اما در اجرای پوش هندز (یا تویی شو) نتواند از آن استفاده کند. بهمین دلیل خیلی زود احساس ملالت و دلزدگی کرده، اعتقاد خود را از ذست داده و نهایتا دلسرد شود. تنها راه گذر از این بحران و رسیدن به مرحله ای که هنرجو بتواند نیرو را به میزان کافی که نه سخت باشد و نه نرم ، ایجاد کند و حرکاتش را بصورت ارادی تغییر داده و بنرمی و راحتی چرخش نماید، داشتن ثبات قدم و پیروی بی چون و چرا از اصول است. هنرجو باید تمرینات فرم ها را با جدیت دنبال کند تا حرکات بدنش کاملا هماهنگ شده و بتواند با یک حرکت منفرد حرکات دیگر نواحی بدن را فعال نموده و در نتیجه یک سیستم حرکتی کامل بوجود آورد. سخن معروفی هست که میگوید: ” اگر اصول را دقیقا درک نمی کنید با یک مربی مشورت نمایید و اگر راه برایتان روشن نیست از دوستانتان کمک بگیرید”. وقتی اصول و روشها بخوبی درک شوند و در تمرینات، پشتکار وجود داشته باشد رسیدن به موفقیت حتمی است. در متون تاریخی تای چی چوان آمده است :

” هرکس میتواند به نهایت برسد مشروط بر اینکه به سختی تلاش کند”.   و نیز

” اگر کسی پشتکار داشته باشد نهایتا به پیشرفتی غیره منتظره دست خواهد یافت “.

معمولا اکثر مردم در کمتر از چهار سال سطح دوم کونگ فو را احراز می کنند اما وقتی کسی به مرحله ای برسد که جریان انرژی را بنرمی و یکنواختی در بدن خود تجربه کند، یکباره تمام آنرا (یعنی کنترل چی را) درک خواهد کرد.زمانیکه این اتفاق رخ دهد هنرجو لبریز از شور و اشتیاق و اعتقاد شده و به تمرین ادامه خواهد داد. او ممکن است تمایل شدیدی به تمرین و تمرین بیشتر از خود نشان دهد و علاقه ای به توقف تمرین نداشته باشد !

در ابتدای سطح دوم کونگ فو، مهارت های رزمی کسب شده تقریبا در حد و اندازه سطح اول بوده و برای کاربردهای واقعی کافی نیست. اما در اواخر سطح دوم کونگ فو که هنرجو به سطح سوم نزدیک میشود مهارتهای رزمی بدست آمده میتوانند در محدوده مشخصی کاربردی باشند. در قسمت بعدی، مهارتهای رزمی که باید در گذر از سطح دوم بدست آیند، معرفی خواهند شد (به همین روش در قسمت های بعدتر برای سطح سوم ، چهارم و پنجم  کونگ فو نیز شرح داده شده و مهارتهای قابل کسب در عبور از هر سطح، مورد بحث و بررسی قرار خواهند گرفت).

پوش هندز (یا همان تویی شو) و تمرین تای چی چوان قابل جدا کردن از هم نیستند. هرگونه ضعف و کاستی در اجرای فرم هنرجو، به شکل ضعف و ناتوانی در حین پوش هندز نمود پیدا کرده و به طرف مقابل فرصت برتری یافتن را خواهد داد. بدین جهت در تمرین تای چی چوان باید همه قسمتهای بدن هنرجو با قسمتهای دیگر هماهنگ بوده و هیچ حرکت غیرضروری وجود نداشته باشد. در پوش هندز لازمست جاخالی دادن ها، گرفتن ها، فشردن ها، و هل دادن ها همگی بدقت انجام شوند بنحوی که حرکت بالاتنه و پایین تنه در هماهنگی کامل بوده و امکان هیچ حمله ای به حریف داده نشود. (همانطور که این عبارت معروف میگوید: بزرگی نیرویی که بر من وارد میشود ، اهمیتی ندارد. من باید نیروی پانصد کیلویی را با توانی ۱۰۰ گرمی مهار کنم). هدف سطح دوم کونگ فو رسیدن به جریان نرم و یکنواخت چی در بدن، با تصحیح ژست ها است تا جاییکه چی در مسیر خود با عبور از مفاصل مختلف به تمامی بخشهای بدن نفوذ کند. البته روند تصحیح ژست ها، طبعا با انجام حرکات اضافی و نا هماهنگ گره خورده است. لذا هنرجو در این مرحله نمی تواند مهارت های رزمی را با اراده خود در پوش هندز بکار گیرد و حریفش حواس خود را بر یافتن همین نقاط ضعف متمرکز خواهد نمود. البته هنرجو ممکن است با ارتکاب خطاهای مختلفی همچون اعمال نیروی اضافی، غش و ضعف،  فرار کردن، و زورآزمایی ، در کمال تعجب به پیروزی هم برسد.

در حین پوش هندز، برتری طرف مقابل اجازه تصحیح یا تنظیم حرکت هنرجو را نخواهد داد. حریف از هر نقطه ضعفی استفاده نموده و حمله خواهد کرد تا تعادل نفر مقابلش را برهم بزند، یا او را به عقب براند تا نیروی پیش رونده اش را مهار کند. با این وجود اگر حریف با نیروی کم و به آرامی پیشروی کند شاید هنرجو فرصتی برای تطبیق دادن خود پیدا کرده و امکان دفع حمله را بدست آورد. آنچه که از این بحث نتیجه گیری میشود اینست که در سطح دوم کونگ فو ، چه هنرجو در حال حمله باشد چه در حال دفاع، نیاز به تلاشی مضاعف دارد. غالبا پیش قدم بودن در اجرای حرکت اول، مزیت بحساب می آید و کسی که حرکت بعدی را اجرا کند، امتیاز را از دست داده است. در این سطح هنرجو نمی تواند خودش را فراموش کند و به مدارا با حریف روی می آورد (یعنی حمله نمی کند بلکه به حمله طرف مقابل تن می دهد) و فرصتی برای پاسخ دادن به تغییرات پیدا نمی کند. او ممکن است بتواند حرکتی کرده و حمله ای را خنثی کند ولی احتمالا براحتی مرتکب خطاهایی همچون فرار کردن، غش و ضعف ، اعمال نیروی اضافی و یا زور آزمایی خواهد شد.به این دلیل او در اجرای پوش هندز نخواهد توانست براساس توالی خنثی سازی، گرفتن، فشار آوردن و هل دادن عمل کند. شخصی که در این سطح از مهارت باشد، ۲۰% یین و ۸۰ % یانگ است.  یک تازه کار کم تجربه !

سطح سوم کونگ فو

اگر میخواهید فرم ها را بخوبی اجرا کنید باید با تمرین و ممارست، چرخه خود را کوچکتر نمایید. در تمرین تای چی چوان سبک چن، مراحل تمرین از تسلط بر چرخه بزرگ به تسلط بر چرخه متوسط و از چرخه متوسط به چرخه کوچک می رسد. در اینجا واژه ” چرخه ” به معنای مسیر یا رد بجا مانده از حرکات اعضای بدن نیست بلکه منظور ، جریان نرم و یکنواخت انرژی درونی چی است. از این منظر، سطح سوم کونگ فو مرحله ای است که در آن هنر جو (چرخه چی را) از چرخه بزرگ آغاز کرده و به چرخه متوسط می رساند. در متون تاریخی تای چی چوان آمده است که

یی  و  چی بر فرم ها برتری دارند”

یعنی هنر جو باید هنگام تمرین تای چی چوان تاکید بیشتری بر روی “یی (ذهن) ” داشته باشد. در سطح اول کونگ فو، فکر و ذهن هنرجو عمدتا بر یادگیری و تبحر بر فرم های بیرونی تای چی چوان متمرکز است و در سطح دوم کونگ فو هنرجو ملزم به تمرکز بر کشف و رفع گرفتگی ها و ناهماهنگی جوارح (دست ها ، پاها و گردن) با بدن و نیز حرکات بیرونی و درونی است. او باید بدنش را طوری با فرم ها مطابقت دهد که از جریان نرم و یکنواخت انرژی درونی اطمینان پیدا کند. با رسیدن به سطح سوم کونگ فو، هنرجو باید جریان انرژی درونی یکنواختی داشته باشد. آنچه که مورد نیاز است  یی (ذهن) است نه نیروی حیوانی. حرکات باید سبک باشند نه ” شناور ” ، وزین باشند نه سنگین و لش. یعنی حرکات باید بنظر نرم بیایند ولی نیروی درونی آنها واقعا پر توان و محکم باشد، یا به عبارت دیگر ، نیروی پر بنیه ای در بطن حرکات نرم وجود داشته باشد و تمام بدن هماهنگ با هم و عاری از هرگونه حرکت ناهنجار باشد. با این همه ممکن است هنرجویی به جابجایی چی در بدن توجه کافی نداشته و نسبت به حرکات بیرونی هم سهل انگاری کند. که در این صورت دچار گیجی و منگی شده و در نتیجه جریان انرژی درونی اش نه تنها مسدود بلکه ناپدید می شود. لذا بنا به تعبیر متون تاریخی تای چی چوان،

 ” نه تنها چی بلکه روح و روان نیز باید تحت مراقبت قرار گیرد. تاکید بیش از حد بر نیروی چی باعث توقف آن می گردد”.

ممکن است هنرجویی در سطح اول و دوم کونگ فو بر فرم های بیرونی تسلط پیدا کرده باشد اما نتواند حرکات درونی و بیرونی را هماهنگ کند. گاهی پیش می آید که به علت سختی و ایستایی حرکات، تنفس کامل با مشکل مواجه می شود. از طرفی بدون هماهنگی مناسب بین حرکات بیرونی و درونی امکان تخلیه کامل تنفس بوجود نمی آید. لذا هنرجو هنگام تمرین چوان (یا فرم) باید بطور طبیعی تنفس کند. پس از ورود به سطح سوم کونگ فو هماهنگی بهتری بین حرکات درونی و بیرونی بوجود می آید و هنرجو معمولا می تواند حرکات را با دقت خوبی با تنفس ها همزمان نماید. لیکن برای انجام حرکات ظریف تر، تیزتر و پیچیده تر نیاز به همزمانی دقیق تری با تنفس ها احساس می شود. این برای اطمینان بیشتر از هماهنگی تنفس ها با حرکات است که بتدریج حاصل خواهد شد. سطح سوم کونگ فو اساسا به تسلط بر ملزومات درونی و بیرونی تای چی چوان سبک چن و ریتم تمرین و نیز قابلیت رفع اشکالات شخصی می پردازد. هنرجویی در این سطح باید بتواند حرکات را براحتی کنترل کند. همچنین انرژی درونی بیشتری داشته باشد. لازمست در این سطح، مفاهیم رزمی مستتر در حرکات فرم و کاربردهای آن ، بیشتر درک شوند. لذا هنرجو باید تمرین تویی شو نماید، فرم هایش را وارسی کند، کیفیت و کمیت نیروی درونی و اعمال (نمایش) آن و نیز نحوه ناپدید کردن آنرا بررسی کند. اگر حرکت فرم کسی بتواند در مواجهه تویی شو مقاومت کند پس او بر نکات مهمی از فرم خود تبحر پیدا کرده است که اگر سخت به تمرین ادامه دهد به نکات رازگونه بیشتری دست پیدا خواهد کرد. او در این صورت می تواند تمرینات فرم خود را ارتقاء بخشیده و تمرینات مکملی همچون تمرین چوب بلند، شمشیر باریک و شمشیر پهن، نیزه ، دیرک و نیز تمرینات فا جینگ (نمایش نیروی انفجاری) را هم به تمریناتش بیافزاید. معمولا دو سال تمرین مداوم در این سطح، هنرجو را آماده رسیدن به سطح چهارم می کند.

در سطح سوم کونگ فو، هرچند جریان انرژی درونی چی نرم و یکنواخت است و حرکات از هماهنگی بهتری برخوردارند ولی انرژی درونی چی ضعیف است و هماهنگی بین حرکت عضلات و عملکرد اندام های داخلی بخوبی برقرار نیست. معمولا وقتی کسی به تنهایی و بدور از هرگونه مزاحمت خارجی به تمرین می پردازد، شاید بتواند به هماهنگی بیرونی و درونی دست پیدا کند. در رویارویی پوش هندز و مبارزات ، اگر نیروی پیش رونده، نرم و آرام باشد، او ممکن است بتواند مهاجم را همراهی نموده و به تناسب، حرکتش را تغییر دهد، و از فرصت های پیش آمده برای هدایت طرف مقابل به موقعیت ضعف استفاده کند. ویا نیروی قاطع حریف را تهی نموده، و در موقعیت مناسب به او حمله کند و براحتی مانور دهد. با این همه در مواجهه با حریفان قدر، هنرجو ممکن است احساس کند که نیروی پنگ جینگ (یا نیروی بازدارنده) اش از میزان کافی برخوردار نیست و حرکتش سرکوب شده و در آستانه زمین خوردن است (این حس می تواند موقعیت استواری که توقع میرود بهیچوجه قابل برهم زدن نباشد را از بین ببرد) و نمی تواند به خواست خود مانور کند. در این حالت هنرجو نمی تواند به چیزی که در متون تاریخی تای چی چوان آمده است دست پیدا کند:

” با دست ها ضربه بزن ، بدون اینکه دیده شوند که اگر دست ها دیده شوند، دیگر امکان اجرای حرکات ماهرانه وجود نخواهد داشت “.

هنر جو ممکن است چه در هنگام به داخل کشیدن حریف و چه هنگام به عقب راندنش، احساس سختی و نیاز به تلاش بشتری کند. کسی که مهارتی در این سطح داشته باشد ۳۰% یین و ۷۰% یانگ خواهد بود.  او در این ترازو هنوز در کفه سختی است !

سطح چهارم کونگ فو

پیشرفت از مرحله چرخه متوسط به مرحله چرخه کوچک، نیاز سطح چهارم کونگ فو است. اینجا مرحله ای نزدیک به موفقیت است و سطح بالایی در کونگ فو بحساب می آید. تا به اینجا هنرجو باید در متدهای موثر آموزش، تبحر پیدا کرده، بتواند نکات مهم حرکات را گرفته، مهارت رزمی یا مبارزه ای مربوط به هر حرکت را درک نموده، جریان انرژی درونی چی در او نرم و یکنواخت بوده و حرکاتش با تنفس ها هماهنگ باشند. اما در حین تمرین، باید در هر گام، هر تکنیکی با تصور مواجهه با حریف اجرا شود. یعنی هنرجو براین تصور باشد که در محاصره دشمنان قرار گرفته است. همچنین برای هر ژست و هر فنی باید قسمتهای مختلف بدن به شکلی پیوسته و متصل بهم حرکت کنند تا تمام بدن حرکتی یکپارچه داشته باشد. حرکات بالاتنه و پایین تنه باهم مرتبط بوده و جریان پیوسته چی با کنترل از ناحیه کمر، برقرار باشد. بدین طریق هنرجو هنگام تمرین چوان، طوری رفتار می کند که انگار در حال مقابله با حریف است در حالیکه کسی در اطراف او وجود ندارد. و در رویارویی واقعی، هنرجو باید شجاع و محتاط بوده و طوری رفتار کند که انگار کسی دور و برش نیست، در حالیکه کسی هست !  مفاد آموزش (اعم از فرم ها و سلاح ها) درست شبیه سطح سوم کونگ فو است. معمولا با پشتکار در تمرین میتوان طی ۳ سال از این مرحله گذشته و به سطح پنجم کونگ فو رسید. سطح چهارم کونگ فو بنا به تعابیر معمول در هنرهای رزمی، تفاوت عمده ای با سطح سوم دارد. اهداف سطح سوم شامل  تحلیل بردن نیروی حریف و خلاص شدن از شر گیر و گرفتگی های حرکات انفرادی هنرجوست. اینها برای آن است که هنرجو نقش فعال را بازی کند و حریف را مجبور به انفعال نماید. سطح چهارم کونگ فو این توان را به هنرجو می دهد که علاوه بر انحلال نیروی حریف، خود اقدام به اعمال نیرو نماید چراکه هنرجویی در این سطح به اندازه کافی از جینگ درونی برخوردار است و در تغییر  یی و چی انعطاف پذیر است و دارای سیستم یکپارچه ای از حرکات بدنی است. در چنین شرایطی حملات حریف در موقع پوش هندز، خطر جدی بحساب نمی آید. هنرجو در برخورد با حریف، بیدرنگ حرکتش را تغییر داده و نیروی وارد شونده را براحتی خنثی می کند، او ضمن همراهی با حرکت حریف و تغییر حرکت خودی، دائما به مقابله با عملکرد حریف پرداخته و ویژگی های خاصی را بنمایش می گذارد، نیروی مناسبی را وارد می کند، هماهنگی درونی انجام میدهد، قصد و نیت حریف را پیش بینی نموده، تحرکات او را خنثی، نیروی مناسبی را اعمال و دقیقا به نطقه هدف ضربه میزند. براین اساس کسیکه به چنین سطحی از کونگ فو برسد، ۴۰% یین و ۶۰% یانگ تعبیر می شود.

به مانند یک کارورز خوب !

سطح پنجم کونگ فو

سطح پنجم کونگ فو جاییست که هنرجو از چرخه کوچک حاکم به چرخه نامرئی حاکم و از استادی در فرم ها به اجرای ناپیدای فرم ها برسد. در متون تاریخی تای چی چوان آمده است:

” با جاری شدن نرم و پیوسته چی، و با بحرکت درآمدن چی درونی و طبیعی توسط چی کیهانی، از فرم ثابت به ناپیدایی، هنرجو می فهمد که طبیعت چقدر شگفت انگیز است “.

در سطح پنجم، حرکات باید نرم و انعطاف پذیر بوده و جینگ درونی به میزان کافی وجود داشته باشد. لیکن کوشش برای رسیدن به بهترین ها هنوز لازم و ضروری است. تمرین مستمر و سخت باید هر روز صورت  بگیرد تا بدن کاملا انعطاف پذیر شود و با تغییرات چند جانبه، سازگار گردد. تغییرات درونی مادی و غیر مادی باید بوجود بیایند ولی هیچگونه نمود خارجی نداشته باشند. فقط در این صورت است که سطح پنجم کونگ فو بدست می آید. با چنین مهارتی در هنرهای رزمی، سختی(گانگ) و نرمی (رو) یکدیگر را کامل نموده و فرم ها آرام، رها، پویا، سرزنده و جوشان خواهند شد. هر لحظه ای در حرکت و سکون، درست مثل حرکات کل بدن، مطابق با اصول تای چی است. یعنی هر قسمت از بدن کاملا حساس بوده و در موقع نیاز، فورا واکنش نشان خواهد داد بطوریکه هر قسمت از بدن در تماس با بدن حریف بتواند همچون مشتی ضربه بزند. همچنین باید تبادل ثابتی  بین اعمال و حفظ نیرو وجود داشته باشد و وضعیت استقرار بدن طوری محکم باشد که انگار از همه طرف پشتیبانی میشود. لذا در توصیف این سطح کونگ فو گفته می شود :

 ” کسی که بتواند ۵۰% یین و ۵۰% یانگ را بنمایش بگذارد بدون آنکه انحرافی بسمت یین و یانگ داشته باشد، یک استاد خوب نامیده میشود. یک استاد خوب ، هر حرکتی را مطابق با اصول تای چی انجام میدهد که لازمه آن ناپیدا بودن آن حرکات است.

پس از تکمیل سطح پنجم کونگ فو، ارتباطی قوی بین هماهنگی ذهن، انقباض و رهایی عضلات، حرکات عضلات، و عملکرد اندام های داخلی برقرار خواهد شد. حتی در مقابله با یک حمله ناگهانی، این هماهنگی مختل نخواهد شد چراکه شخص باید در برابر تغییرات، انعطاف پذیر باشد. لذا او باید قویا به تعقیب حریف بپردازد تا بر حریف چیره شود.

توسعه دانش فراتر از مرزهاست و تای چی چوان هم از این قاعده مستثنی نیست. انسان هرگز نباید در طول مدت حیاتش، داشته ها و اندوخته هایش را کاملا صرف و به اتمام برساند.

پایان

 

تغییر سایز فونت
آخرین اخبار
No thumbnail available

آیا تای چی میتواند احتمال زمین خوردن سالمندان را ک...

آیا تای چی میتواند احتمال زمین خوردن سالمندان را ک[...]

No thumbnail available

مصطفی داودی پناه نایب رییس تای چی چوان شد...

  استاد مصطفی داودی پناه (فرزند پدر ووشوی ایران، [...]

No thumbnail available

مرکز آموزش تای چی چوان - چی کونگ...

 آموزش تای چی  در مرکز آموزش ووشوی ایران    [...]

بیوگرافی استاد حسین میر محمدی

بیوگرافی استاد حسین میر محمدی...

حسین میرمحمدی متولد 1348 تهران ، فعالیت خود را د[...]

No thumbnail available

لیان گونگ شی با فا...

تمرینات درمانی لیان گونگ شی با فا  - Lian Gong Shi[...]

آمار سایت

  • کاربران حاضر: 1
  • بازدید امروز: 69
  • بازدید دیروز: 213
  • بازدید هفته: 6782
  • بازدید ماه: 19663
  • کل بازدیدها: 660013
  • ورودی موتورهای جستجوگر: 3
  • تاریخ به‌روزشدن سایت: مرداد ۲۳, ۱۳۹۶
کانال تلگرام
Untitled-3
تنها وب سایت رسمی چن تای چی